नाच रे पोरा

आयुष्यात कधी स्टेजवर नाचावं लागेल असं मुळीच वाटलं नव्हतं. पण अचानक अनेक गोष्टी घडत असतात... तसाच एकदा नेहाचा अचानक फोन आला... "केदार, आम्ही या spring banquet मध्ये dance करणार आहोत... आणि तू आहेस त्याच्यात". काय सांगायचं या मुलींना ? काही ऐकूनच घेत नाहीत. सांगितलं की मी कधीही नाचाच्या फंदात चुकूनही पडलेलो नाही, लहानपणी गणपती विसर्जनात लेझीम केले होते तेवढच. "एक नंबर, लेझीम आहे आपल्या dance मध्ये.. बाकीचं आम्ही शिकवू." स्वतःच्या पायावर लेझीम मारुन घेतल्या सारखं वाटलं. पुढे आम्हाला ( मी आणि अमोल) भयंकर south Indian dance दाखवून brain washing करण्यात आले. मग आम्ही प्रयत्न करायच ठरवलं.

खरं तर मुलींची नाचामागची कल्पना मला आवडली होती. आमच्या spring banquet (ISA=Indian Student Asso. चा वार्षिकोत्सव ) मध्ये खूप दक्षिण भारतीय गाण्यांवरती नाच होतात. मग मराठी गाण्यावर नाच आपण का करू नये ? माझा या भूमिकेला पूर्ण पाठींबा होता पण त्यासाठी आपल्याला नाचावं लागेल असं वाटलं नव्हत. तीन आठवडे आधी पासून आम्ही नाचाचा सराव सुरू केला. त्यात गाणी निवडणं आणि नाच बसवणं हा पण भाग होता. अर्थात तो भाग मुलींनी केला... खरं तर सगळच मुलींनी केलं ... आम्ही लिंबू तिंबू. आमच्या सगळ्या teachers मात्र भारी आहेत

नेहा : कत्थक yellow belt

आकांक्षा : भरतनाट्यं brownbelt.

शिवानी : भरतनाट्यं blackbelt.

शिवानीने एकदा तिच्या अरंगेत्रम ची CD आम्हाला दाखवली होती. त्यात आम्हाला फारसं काही कळत नव्हतं. मला कधीच कळत नाही. सुरवातीला गोष्ट सांगतात तेव्हा कळतं, पण मग नाचात कृष्ण कधी आणि राधा कधी असा BMW होतो (basic मे वांदा ). म्हणून आम्ही शिवानीला सांगितलं की तू नाच जरा समजावून सांग. तर म्हणे "सगळं काय सांगायला लागतं ... तुम्ही जरा स्वतःचं इमॅजीनेशन वापरा ना ". मग आम्ही आमच्या कल्पनाशक्तीने अनेक तारे तोडले आणि त्याच मुद्रा आणि हाव भावातून कसा पुर्णतः वेगळा अर्थ काढता येऊ शकतो हे शिवानीला सिद्ध करून दाखवले. तेव्हा पासून तिने ती CD, "कोणालाच दाखवणार नाही " या निश्चयाने कुठेतरी लपवून ठेवली आहे.

आम्ही रोज रात्री साधारण २ तास सराव करायचो. त्यात माझा सगळ्यात नावडता भाग म्हणजे एकट्याने नाच करणे हा असायचा. कारण मला क्रमच लक्षात नाही रहायचा. सगळे एकत्र नाचताना आजूबाजूला बघून चालून जायच, पण एकट्याने करताना सागळ्या चुका पकडल्या जायच्या. मग अमोलने त्या सगळ्या dance steps वर एक मोठी गोष्ट गुंफली, तेव्हा कुठे क्रम आमच्या लक्षात राहू लागला. ही गोष्ट मुलींना फारच बावळट वाटायची, पण त्यात काय नवल. मुलींच्या काही गोष्टींचं मात्र आम्हाला फार नवल वाटायचं. उ.दा. त्या dance step एकमेकींना, नाच न करता, शब्दातून सुद्धा सांगू शकतात. म्हणजे असे

नेहा : अग, ती ढगाला लागली कळं मधली शेवटची step

शिवानी : हा, म्हणजे ही

झालं !!... ये ह्रदयी चे ते ह्रदयी पोहचलं पण !! आम्ही पायाला कळा येई पर्यंत नाचून सुद्धा आम्हाला ती step जमत नाही आणि इथे फक्त शब्दातून सगळ कळतं ! माणसांना बोलताना बघून माकडांना काय वाटत असेल ते त्या दिवशी जाणवलं. मुलींचा या बाबतीत अभ्यास जरा जास्तच असतो. माझ्या शाळेच्या reunion च्या वेळी, वर्षभर न भेटलेल्या मैत्रीणी, जे गाणं चालू असेल त्यावर नाचू लागतात. "तू शाहरूख खान मी प्रिती झिंटा " या एका वाक्यात त्यांचा पूर्ण नाच बसतो आणि रोज त्या गाण्यावर सराव करत असल्या सारख्या नाचतात. असो ... लांबून गाडी पाहून त्याचा मेक सांगू शकणारी मुलगी मला अजुन भेटायची आहे !

या नाचाच्या निमित्ताने शिकलेल्या काही गोष्टी :

१. नाच केल्यामुळे छान झोप लागते.

२. सगळ्या मुली जन्मताच dancer असतात.

३. नाचाच्या आदल्या दिवशी बॅडमिंटन खेळू नये. त्यामुळे पाय लचकून तुमचा शकुनी मामा होऊ शकतो.

४. एका गाण्याच्या dance steps दुसऱ्या गाण्यावर सहज बसतात.

The dance was well received by the audience. Heres the video

खारूताई

University मध्ये Oakची झाडं खूप. एखाद्या माणसाच्या स्मरणार्थ ओकचे झाड लावण्याचा कार्यक्रम University राबवते. Live Oak Endowment Program. लाडक्या माणसाची आठवण "जीवंत" ठेवण्याची किती सुंदर कल्पना. ही ओकची झाडं छान छत्री सारखी गोल वाढतात. आणि त्यावर हमखास खारी खेळत असतात. ओकची पडलेली फळं गोळा करणं हा त्यांचा आवडता खेळ. ICE AGE पासून हाच खेळ चालू आहे.

इथल्या खारी त्यांच्या भारतीय बहिणीन्पेक्षा आकाराने जरा मोठ्या आहेत. त्यामुळे आम्ही त्यांना खारूकाकू किंवा खारूमावशी म्हणतो. शिवाय त्या माणसांना सहसा घाबरत नाहीत. घाबरवण्याचा प्रयत्न केला तर आक्रमणाचा पवित्रा घेतात. आणखी एक फरक आहे.... त्यांच्या पाठीवर पट्टे नाहीत. म्हणजे त्यांच्यावर रामरायाची कृपा झाली नाही तर. कधीकधी विचार केला तर गम्मत वाटते. रामायण हे जर फक्त काल्पनिक काव्य / कथा असेल तर त्यातले भौगोलिक वर्णन एवढे अचूक कसे ? हनुमानाने दक्षिणेहून द्रोणागिरी पर्वत आणला आणि भारताच्या उत्तरेला समुद्रात रावणाची लंका होती अशीही कल्पना करता आली असती की ? म्हणजे वाल्मिकींचा भूगोल पक्का होता का ते इतिहास सांगत होते ? भारत आणि श्रीलंकेला जोडणार्‍या पुलाचे अवशेष आहेत म्हणतात. आता हेच पहा ना... पाठीवर पट्टे असणे ही केवळ भारतीय खारींची विशेषता आहे का ? मला माहित नाही. पण अमेरिकन खारींच्या पाठीवर बारकोड नसतो.

एकदा संध्याकाळी घरी येताना वाट चुकलो आणि हरवलो. वाटेत एका छोट्या खारीकडे लक्ष गेले. ती भारतीय खारी एवढी होती. जवळ गेल्यावर लक्षात आले की पिल्लू आहे. खारूताई थोडी गोंधळली होती. बहुदा ती पण हरवली होती. काहीतरी शोधत होती. ICE AGE मधल्या खारीसारखी Nut तर नसेल ना शोधत ? का आईला शोधते आहे ? मला "Mama Mama" करून TOMच्या मागे लागणार्‍या लहान पक्ष्याचे cartoon आठवले. त्या पक्ष्याला सांभाळतांना TOMचे झालेले हाल (कुत्रा सुद्धा खाणार नाही एवढे) आठवले. मी दोन पावलं मागे सरकलो. (Cartoon पहाणे जरा कमी केले पाहिजे).

"चूक चूक" करून तिला सहज बोलावलं. तिनेही चक्क कान टवकारून वर पाहिलं, आणि स्वत:हून जवळ आली. तिचे काळेभोर, पाणीदार आणि केविलवाणे डोळे हुबेहुब, SHREK मधल्या मांजरा सारखे दिसत होते. धडधडणारी इवलीशी छाती. कुतूहल, भिती आणि आशा असे संमिश्र भाव डोळ्यात एकवटून ती माझ्याकडे पहात होती. मी खाली बसून हळूच हात पुढे केला. तशी ती हाता जवळ येऊन वास घेऊ लागली. प्राण्यांनी आपणहून मैत्री करावी असे क्षण फारच दुर्लभ असतात. मी हळूच तिच्या डोक्यावरून हात फिरवला. तिची धडधड थोडी कमी झाली. (चला, हा प्राणी आपल्याला खाणार तरी नाही ) ती पळून नाही गेली याचे मला आश्चर्य वाटले. तिला काय हवं होतं हे मला कळण्याचा काहीच मार्ग नव्हता. तिच्या पाठीवरून हळूवार हात फिरवला. पाठीवर तीन पट्टे तर नाही उठले, पण मला मात्र रामानंद झाला.